Een drietal maanden geleden, op de trein van Brussel naar de Franse luchthaven, ontmoette ik een man die aan vrijwilligerswerk deed in Afrika. Jonas (want dat was zijn naam) was voor het vierde jaar op rij op weg naar Wagadougou, om er in zijn eentje een nieuw project van de grond te proberen krijgen.  Aangezien ik mij voor het eerst aan een gelijkaardig avontuur zou wagen, was de ontmoeting ideaal om er een paar vragen over te lossen. Jonas wist mij twee belangrijke zaken te vertellen: ´een mens past zich uiteindelijk altijd aan aan een nieuwe situatie´, en ´dit soort ervaringen zijn voor iedereen anders´.

In mijn geval zou het aanpassen een onnodige zaak blijken. Ons Guatemalteekse dak voelde al vanaf dag 1 aan als een echt ´thuis´, iets wat ik sindsdien ook al door veel andere vrijwilligers heb horen echoen. Het dak is een wereldje op zichzelf, een Westers vrijwilligerswereldje in het grote Guatemala. De ervaring op zich was voor mij persoonlijk fantastisch. Ik heb op deze reis veel geleerd (over mijzelf, de wereld, leven), heb het privilege gehad om drie maanden lang te mogen werken voor een project dat levens kan veranderen, maar heb mij boven alles ook ontzettend geamuseerd. Ik hoop dat UPAVIM nog honderden jaren mag blijven bestaan, en dat de organisatie, als ik er terugkom, nog veel meer vooruitgang geboekt zal hebben.

Ik heb op deze reis ongelooflijk veel bijzondere en fantastische mensen mogen ontmoeten. Dank aan Jeroen, Lauren, Maddie, Barbara, Otto, Kathy, Pim, Simone, Liz, Viviana en zo vele andere Upavima´s voor de prachtige tijden die ik hier met hen heb mogen beleven. Ook dank aan Kiki en Chica, voor respectievelijk de sadistische en onvoorwaardelijke liefde die ik van deze viervoeters heb mogen ontvangen. Mijn tijd hier zit er op, ik ga het hier nog ontzettend hard missen. Dat ik terugkom is zo goed als zeker, al was het maar om het grote Guatemala verder te ontdekken.

Over een tiental uur vertrekt mijn taxi naar de luchthaven. Over een achtiental uur vlieg ik vanuit Amerika de oceaan over. Over een zesentwintigtal uur kan ik op de Parijse luchthaven genieten van een heerlijke vrieskou. Brrr…

Hasta siempre!

Advertenties

Met dank aan Kathy voor de bijzonder mooie foto’s.

Op de avond van 5 december kregen we hier onverwachts bezoek van niemand minder dan… sinterklaas! Wie dacht dat de grote goedheiligman enkel opereerde in de benelux is er dus aan voor de moeite. Hij wierp een blik in zijn grote boek, oordeelde over het voorbije jaar van de aanwezige tafelgangers, en deelde vele prachtige kadootjes uit. Jammer genoeg zat ik net op het toilet toen de wijze man arriveerde, wat mij bij terugkomst veel geplaag opleverde van de andere aanwezigen. Hij moet echter een erg goede indruk van mij gehad hebben, aangezien ik een boek, een gedicht, vuurwerk en een Guatemalteeks voedselpakket van hem kadoo kreeg. Kathy had gelukkig de tegenwoordigheid van geest om haar camera boven te halen bij zijn aankomst, zodat ik het unieke moment achteraf tenminste nog op foto kon aanschouwen.

Mogelijks vertrek ik morgen nog in een rapje op minireis naar een paar mayaruines. Verder schiet het invullen van de site goed op, en begin ik te vrezen dat ik van mijn vliegtuigmaatschappij zal moeten bijbetalen om een tweede koffer in te checken. Dat ik ze zal inchecken is bijna zeker, ik heb wel erg veel souvenirs.

Mijn verblijf hier loopt bijna ten einde. Nog slechts negen dagen, en deze jongen zit opnieuw kilometers boven de grond in een fascinerende stalen vogel, zij het deze keer met de snavel de andere kant op gewend. Met reforzamiento en het vakantieprogramma achter de rug heb ik hier momenteel erg weinig verplichtingen, maar ik maak er handig gebruik van om een aantal kleine maar nuttige projectjes afgewerkt te krijgen. Mijn eerste grootse daad was het kopen van een afwasrekje voor het dak. Mijn tweede wordt het vullen van deze site met spelletjes en handige informatie voor toekomstige vrijwilligers.

Mijn vertrek biedt mij de mogelijkheid om UPAVIMproducten zonder verzendkosten aan ongeveer een derde van de prijs (want dat kosten ze hier voor vrijwilligers) naar Belgie te brengen. Al wie dus op www.upavimcrafts.org zaken ziet die hem of haar interesseren (aan een derde van de prijs) kan ze bij mij op het bestellijstje zetten. Aanbod geldig tot mijn koffer volzit.

Vrijdag hebben we het reforzamientolokaal in een nieuw kleurtje gestoken. In plaats van het vaal-lichte geel dat tot nu toe onze muren sierde, valt er nu te genieten van een spliksplinternieuw warmgeel lokaal. Het heeft wel iets. Terwijl we aan de schilderwerken bezig waren, viel er echter in de gang (die ook uitgeeft op de panaderia en de bibliotheek) iets uit de lucht. Liz zag het liggen, ik mag het houden. Rest enkel nog de vraag of ik het ooit voorbij de douane ga krijgen.

Ik heb hier behoorlijk veel gelezen de voorbije maanden. Op momenten waarop er geen activiteiten gepland werden, tijdens ochtenden wanneer ik om vijf uur wakker bleek te zijn, altijd doken er wel kleine gaatjes op in de agenda die met een boek aangenaam gevuld konden worden. Dit heeft geresulteerd, na twee en een halve maand lezen, in het volgende prachtige boekenlijstje:

Mogen hier nog aan toegevoegd worden:

– Slaughterhouse five, Kurt Vonnegut
– La teleraña de Charlotta, E.B. White
– The boss dog, MFK Fisher

Met wat geluk slaag ik er zo nog in om zowat elk voor mij interessant boek uit onze dakbibliotheek verslonden te krijgen. Ik ga wel mogen opschieten, aangezien ik nog maar twee weken heb. Hoog tijd om weer wat te gaan lezen.

De voorbije paar dagen waren de eindfeesten niet van de lucht. Zowel het vakantieprogramma, het boekenprogramma en onze prepalesjes werden vrolijk afgesloten met respectievelijk koekjes, snoepjes, cake, cake en spelletjes. Dit met een hele hoop gelukkige kindjes (de prepakindjes complimenteerden mij uitvoerig met mijn verbrande, slecht doorbakken cakes, waarvoor dank), en een heel erg leeg schema voor volgende week tot gevolg. Er hebben gelukkig al een aantal productieve toekomstideëen wortel geschoten in mijn brein. Eens zien of ik van mijn laatste twee UPAVIM- weken gebruik kan maken om een bescheiden stempeltje achter te laten op deze fascinerende organisatie.

– vrijdagavond aankomen in een dorp dat hoofdzakelijk bestaat uit een straat en een strand, beiden volgestouwd met hotels, bars en restaurants. Leeggeprikt worden door de muggen. Het eens worden met Pim dat muggen nergens goed voor zijn.

– ’s ochtends om 5 uur de mangrove in varen om er de zon te zien opkomen met vulkanen op de achtergrond. Onderweg katvissen, 4-ogige vissen, reigers (wit, grijs, zwart), vuurvliegjes en een kingfisher ontmoeten. Het bootje delen met een oud-national park ranger en een dokter uit New Mexico, beiden vol fascinerende verhalen. Te horen krijgen dat muggen een belangrijke rol spelen in het bestuiven van al die prachtige natuur.

– als ontbijt hamburgers nuttigen in de hotelbar op muziek van James Blunt.

– ’s namiddags bij een poging om de zee te bereiken de voeten verbranden op gloeiend zwart zand. De zee ingaan en omvergeblazen worden door 3-4 meter hoge golven. Beseffen hoe een tsunami moet aanvoelen.

– vijftien kleine schildpadjes de zee zien proberen bereiken. Eentje zien omkeren met de bedoeling een tocht naar het strand af te steken, om net op tijd op moederlijke wijze door een golf de zee in te worden getrokken.

Upavim bestaat niet uit een

… maar uit twee gebouwen. In het eerste huist een peuteropvang, de dokterspraktijk en de artesania (het naaiatelier en verwanten). In het tweede huist onze reforzamiento, de bibliotheek, de panaderia (bakker) en de lagere school. UPAVIM heeft zodoende ook twee daken. Op het eerste dak leven wij (de plantengroei van ons daktuintje is op de foto mooi te zien). Het tweede dak bestaat enkel uit een lege betonnen vloer.  Bij goed weer is het echter de ideale plek om wat op rond te wandelen, te lezen, of gymnastiekoefeningen op uit te proberen. En laat dat nu net datgene zijn waar we ons het voorbije weekend mee bezighielden.

Mijn lange haar van op de foto is diezelfde zondag nog bijgeknipt bij de vriendelijke kapster hier in de straat. Een knipbeurt kost hier minder dan een euro. De voorbije week zat ik trouwens met een keelontsteking, met dank aan de afwisselend schroeiend hete zon en gietende regen van de voorbije paar weken.

Morgen vertrekken we voor een weekendje naar Monte Rico, waar strand, zee en schroeiend hete zon waarschijnlijk van de partij zullen zijn. Wie weet loop ik nog eens een winterse zonnesteek op. Een vreselijk klimaat, hier in Guatemala.

Ons reforzamientolokaal heeft naast een heleboel ramen ook een glazen deur. Dit heeft als gevolg dat er regelmatig een (wat ik noem) goudviskom- effect optreedt. Kinderen die, in plaats van een half uurtje tv, een half uurtje naar reforzamiento komen kijken. Ik heb mij de laatste twee dagen beziggehouden met het op foto vastleggen van enkele van onze gluurdertjes. De blik op hun gezicht bij het besef dat er ook naar hen gegluurd wordt: prijsloos.

Guate 022

Guate 019

Guate 018